lonelygirl

"ความลับผู้ซื่อสัตย์ของฉัน"

ไม่มีใครรู้...

ไม่เห็นว่าใครรู้...

ไม่รู้ว่าใครรู้...

เรื่องน่าปลื้มใจ

ฉันก็เก็บมันไว้

ฉันดื่มด่ำและฉลองกับมันเพียงสองต่อสอง

เรื่องน่าเศร้าใจ

ฉันก็เก็บไว้

ฉันกระอัก ร้อนรน ทุกข์ทรมานกับมันอีกเช่นกัน

ฉันอยู่ไหน

มันอยู่นั่น

ฉันเงียบ

มันยิ่งเงียบงันกว่า

อยากประกาศให้โลกรู้เหลือเกินว่า

"ฉันก็มีความลับเป็นของตัวเองเหมือนกัน"

ฉันภูมิใจกับมัน....

แต่แล้วเมื่อวันคืนผ่านไป

มันก็ค่อยๆหลั่งไหลออกไปจากชีวิตฉันทีละน้อย...ทีละน้อย

ฉันเอ่ยปากถามมันด้วยความไม่เข้าใจว่า

"ที่จริงเธอเองก็ไม่อยากอยู่กับฉันตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมล่ะ"

มันตอบกลับมาเพียงสั้นๆว่า

"ถามตัวเองเถอะ"

แล้วก็อันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา...