lonelygirl

หายหัวไปนานเลยโน๊ะ

ม๊ะต้องสงสัยหรอกค๊าว่ามันไปไหนมา...แค่หายไปจัดการเรื่องยุ่งๆในชีวิต (แล้วคนอายุยี่สิบต้นๆคนอื่นเนี่ยเค้ามีปัญหาอะไรกันมากมายน๊า)

 ปิดเทอมไปทำงานหนักเยี่ยงทาส(เกินไป)งานออกจะสบายๆๆๆๆๆๆๆๆแต่ก็เหนื่อยๆๆๆๆๆๆมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไปเปนล่ามทหารกันเถอะ

ช่ายแล้ว ทหารที่มาฝึกร่วมนั่นแหล่ะค่ะ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าหาเรื่องมาฝึกในเมืองไทยได้ทั้งปีเลย ปกติเห็นแค่มิชชั่นใหญ่ๆอย่าง คอบบร้าโกลด์ ...

งานแรกดันโชคดีไปได้งานด้านการข่าวกรอง (กะว่าโดนเอกสารล้วนๆ)ที่ไหนได้...สัมนาแลกเปลี่ยนข้อมูลการข่าวระหว่าง ไทย-สหรัฐ มีล่ามแค่ 2-3 คน ซึ่งรวมถึงตัวชั้นเองด้วย.....ตายแน่ๆนังดิวเอ๋ย

มีทหารเข้ารับการสัมนาครั้งนี้ไม่เกิน 30-40 นาย (รวมทหารฝ่ายเมกาแล้วนะ)

ระยะเวลาห้าวัน เปิดเผยรายละเอียดม๊ะได้...ความมั่นคงของชาติเชียวนะ บอกได้แค่ว่าเป็นเรื่องสามจังหวัดชายแดนภาคใต้เรานั่นแหล่ะ

ถ้าตัวเองไม่ได้แปลก็มานั่งหลับ....(เปนสัมนาที่น่าเบื่อโคตรๆ) กินขนม ลูกอม หมากฝรั่ง ช๊อกโกแลตถุงมหึมา(อภินันทนาการจากแด๊ดดี้...ผู้กองทิมโมธี...พ่อทูนหัวพ้มเองคับ )

วันแรกแปลสไลด์ผิดหมดเลย...เซง เหมือนเอาเราไปเชือด ไม่รู้ศัพท์ทหารซักนิด แปลผิดท้วง แปลผิดท้วง

ถ้าท้วงเพราะรู้ดีนัก....ทำไมไม่มาทำเองว้า

พวกนายทหารไทยก็ " น้องดิว สู้ๆเค้าลูก "

พวกทหารเมกันก็ "next time you have to get ready for the job k? comin' at our place tonite n' then we'll tell u  all da thing u might need to know"

woteva....i've said yes sir.

งานแรกฉันไม่ได้ตังค์ซักหน่อย ขอแค่ใบเซอร์[certificate]

แต่ก็ดีอย่างน้อยก็ได้รู้งาน....รู้ระบบ...รู้ว่าคนบางคนมันก็น่าฆ่าทิ้งซะ 555

คืนนั้น นั่งคุย นั่งเล่น นั่งบรีฟงานตั้งแต่ ห้าโมงเย็น ยันห้าทุ่มกว่าๆ

เข้าใจซ้าทะลุปรุโปร่ง........ซะเมื่อไร...สามสี่ทุ่มก็ตาปรือแล้วพี่น้องคร๊าบ...คุณลุงมาส่งที่บ้านก็เกือบเที่ยงคืน

วันสุดท้ายของการทำงาน IO:SMEE

[ information operation : subject matter expert exchange]

ขอบคุณ ลุงติ๊ก แด๊ดดี้ที่น่ารัก ลุงทอดด์ และผู้พันไมค์ที่โคตรดุ

พี่ปุ๊ล่ามที่แสนดี(ลากน้องไปกินข้าวด้วยทุกครั้ง)

คืนนั้นไป รีแลกซ์กัน...ฮ้าๆๆๆ รอวันนี้อยู่ เครียดมาหลายวันได้ปล่อยผีแล้วเว้ย...

พี่ต้น  พาไป สองสลึง ตรงวงเวียนสระแก้ว

เพลงก็ดังยังต้องมาตะโกนคุยกัน....แต่เค้าร้องเพลงเพราะจริงๆนะ

กิน คุย เต้นกัน หนุกหนาน....โดยเฉพาะลุงติ๊กคงหนุกมากไปหน่อย เอิ๊กๆๆๆ

ก่อนกลับ กอดคอกันแหกปากร้องเพลง if i ain't got you ของ alicia keys กะแด๊ดดี้ หนุกเปนบ้า...

...........คืนนั้นโทรไปร่ำลาทีม IO ซะ

อีกสองสามวัน พี่ต้นโทรมาบอกให้ไปเจอกันที่พิษณุโลกเลย มีฝึก balance toch ต่อนิ ลากไอ้ดิวไปด้วยดีกว่า กลัวทหารไทยและเทศที่พิษณุโลกจะเหงาตายเพราะไม่มีคนให้แกล้ง....ไม่ค่อยห่วงน้องเล้ย

ที่พิษณุโลกมีพี่ๆล่ามอีกสามสี่คน พี่เจมส์ พี่ติ๊ก พี่โอน เห็นบอกว่าพี่นุชจะตามมาอีกทีหลัง...

อยู่ได้สองวัน นังแอ๊นท์โทรมาถามว่า " นังดิว...เพื่อนเลิฟ พรุ่งนี้มึงจะไปสอบกี่โมง" นั่นล่ะ วิบัติมาเยือน ลืมซะสนิทว่าต้องกลับมาสอบซ่อมไอ้หนึ่งวิชาที่ค้างมาตั้งแต่ไฟนอล

วิ่งตาลีตาเหลือกไปบอกไอ้คุณพี่ต้นขา ว่าพรุ่งนี้น้องจะกลับ กทม.ไปสอบที่มหา'ลัย สอบเสร็จแล้วน้องจะขึ้นมาไม่ให้เสียงานคุณพี่นะ(ยัง งง อยู่ว่ามันจะเสียอะไร เพราะตั้งแต่ไปชั้นยังไม่ได้ทำอะไรซักอย่าง)

ตอนเช้ามืดก็ต้องลากคุณพี่ไปส่งที่สถานีรถไฟ(เพราะมันลืมตั้งนาฬิกาปลุก เราอาบน้ำแต่งตัวเสร็จตั้งแต่ตีห้า  เซ่อเสวยซะ ว่าแล้วถ้ามันตื่น ทำไมมันถึงปิดไฟล่ะ)

กระเสือกกระสนมาถึงกรุงเทพอย่างเบลอๆสอบก็เบลอๆแอบเห็น บีลบ มาเบลอๆแล้วแหล่ะ ช่างเหอะ กลับพิษ'โลกดีก่า

วันๆทำอยู่แค่เนี๊ย

ตื่น อาบน้ำ แต่งตัว กินข้าว ฟาดขนม ไปดูพี่ๆเค้าทำงานกัน กินข้าวกลางวัน เล่นปิงปอง ไหว้เจ้าแม่ตะเคียน เล่นบอลกับคุณแดน เปตองที่โยนเหมือนโบวลิ่ง กลับมาที่บ้านพักพร้อมอาการหิวซ่ก(เล่นทั้งวัน) กินข้าว ฟาดขนม ดูทีวี(บางที ทีวีก็ดูคน) อยู่นู่นเรียกลุง อดข้าว ต้องเรียกพี่เท่านั้นไม่ว่าริ้วรอยบนใบหน้าจะบ่งบอกถึงอายุได้ชัดเจนแค่ไหน

ที่งานสบายเพราะว่าพี่ๆเค้าอาจไม่กล้าใช้เราก็ได้ ก็ไอ้คุณพี่ต้นแขนมันเปน ผบ.ร้อยนี่หว่า....แหม คุณผู้อ่านก็คงคิดในใจว่าอ้าว แหงซิยะ แกมันเด็กเส้นนี่ (แต่เค้าก็ทำงานได้นะเอ้อ)ได้นวดขาให้พี่โอนด้วย คุณแคทเนอร์รีบเสนอตัวมาให้นวดแต่ชั้นมองแบบว่า นั่นหรือตัวมนุษย์ คงนวดไม่ไหว เพราะพี่แกตัวใหญ่โคตร ...แฮ่ๆ i've got to say this word kaa "so sorry"แล้วก็เนียนไม่สนใจไปดื้อๆ 555

ก่อนทีมจะกลับ เลยซื้อ ควาย(ไม้) แจกไปคนละตัว น่าจะชอบกันโน๊ะ

เราก็กลับมาเรียนกันหัวฟูต่อไป....